In memoriam Ralph Schalk

Afgelopen zondag 14 juni overleed onze oud-college Ralph Schalk. Zo'n zinnetje, zo'n harde constatering kan nooit recht doen aan het leven dat er aan vooraf ging.

Het leven van Ralph kende veel verschillende kanten. In 1973 werd hij benoemd tot leraar aardrijkskunde, handvaardigheid en later ook maatschappijleer aan de christelijke school voor ulo te Pijnacker. Daarmee was Pijnacker een bevlogen docent rijker. Ralph werd geen standaardleraar. Hij was regelmatig in de omgeving van de school te vinden, waar hij met een klas bodemonderzoek deed. Hij haalde ook allerlei gastdocenten de school in. Het werden drie levendige vakken.

Hij volgde de ontwikkelingen op onderwijsgebied nauwgezet. Hij was de initiatiefnemer van de studiewijzer, een leerlingvolgsysteem, pestprotocol en het mentoraat. Er borrelde altijd een plannetje in zijn hoofd. Daar merkte je van buitenaf vaak niets van, want hij was introvert, gelijkmatig en rustig. In de bijna dertig jaar waarin ik hem als collega en vriend mee heb mogen maken, heb ik hem nog nooit zijn stem horen verheffen. Da's een mooie eigenschap voor een leraar.

Zijn lokaal was zijn domein. Er stond een vitrinekast met daarin zandmonsters die hij tijdens zijn reizen over de hele wereld zelf meegenomen had. Aan een muur hing een klein kastje waarin Ralph wekelijks een leuke spreuk ophing. Het eerst wat leerlingen bij binnenkomst deden, was kijken of er weer wat nieuws stond. Op de muren stonden allerlei muurschilderingen. (Zie tekening wereldbol.)

Tekenen was tot op de laatste dag van zijn leven zijn grootste hobby. In de afgelopen ruim twintig jaren maakte hij voor De Telstar ruim 1100 cartoons. Er zijn heel wat mensen die bij iedere nieuwe Telstar als eerste die cartoon opzochten om te zien wat Ralph nu weer bedacht had. Die cartoons en nog veel meer tekeningen zijn in twee prachtige uitgaven te boek gesteld.

Tijdens tientallen werkweken moest er in ieder geval een gitaar mee, want gitaarspelen was ook een grote hobby.

Zo'n vijftien jaar geleden bemerkte Ralph de eerste verschijnselen van de ziekte van Parkinson. Dat kwam hard aan. Het leven werd een stuk zwaarder, maar bij de pakken neer zitten was er niet bij. Treuren is niet Ralph zijn aard, doordouwen wel. Hij bleef tot aan zijn pensionering in 2010 lesgeven. Bij die gelegenheid ontving hij wegens zijn uitzonderlijke betrokkenheid en inzet voor Stanislascollege Pijnacker de Westermannpenning.

Na zijn afscheid van zijn school raakte hij intensief betrokken bij de Parkinsonverenging. Hij trok het land in om op beurzen, congressen en in ziekenhuizen voorlichting te geven over zijn kwaal. Een paar maanden geleden werd er bij Ralph, die nog nooit een sigaret aanraakte, longkanker vastgesteld. Dit werd hem teveel. Hij overleed afgelopen zondag thuis, bij zijn familie.

Ralph leeft voort in stapels tekeningen en veel herinneringen aan een lief, bescheiden, creatief en humoristisch mens. 

(Rob de Vries)

Publicatiedatum: 18 juni 2020